Braskroniek

Datum: augustus 2011

————————————————————————————————————————————————————————————–

Maandag negenentwintig augustus 2011. Het zonnetje schijnt. Vogeltjes fluiten. Schijn bedriegt. Tussen de kleurschakeringen van Rotterdam lopen zes dames. Als bij toeval komen ze bij dezelfde flat uit: De Downing Street 10 van de Visclub in Rotterdam. Die noemt zich Ichthus. Eén voor één kunnen ze naar binnen glippen, argeloze flatbewoners spelen mee in het plot. Bij de bewuste woning stellen ze zich aan weerszijden van de deur op. Eén belt aan en na de eerste vriendelijke indruk blijken de dames drieste strijders. De zes duwen de bewoner opzij en dringen het huis binnen. Halen kasten overhoop. Zijn onverbiddelijk en doorzoeken sokken, rokken en privézaken. De medebewoner sputtert nog wat radeloze woorden: “Als echte Ichthiaan zou ik jullie nu natuurlijk moeten tegenhouden.” Ze kunnen ongehinderd hun gang gaan. De zes stuiten op glimmend hout, symbool van macht over de Visclub. Dit grijpen zij en voeren de eer weg, als overwinnaars. Terug naar de beschaafde wereld. Terug naar de stad van cultuur, ontdekking en het ware studentenleven. De Rotterdamse club toont zich meer bekwaam in vissen dan in eerlijk strijden. Lafhartig trekken ze wat mappen hier en daar uit de kasten van hun overvallers, een laatste poging om hun eer te redden. Een kat die de dood in ogen heeft, maakt rare sprongen. Al triomferend zingt men in de Sleutelstad: “Wapenstrijders, dat zijn wij!” En al triomferend blijft men daar zingen.

————————————————————————————————————————————————————————————–

Amicae amicique!

Na een actie van de Panoplieten, waarbij onze bestuurshamer was ontvreemd, restte er ons Ichthianen niets anders dan met harde hand terug te slaan. Zo trokken op dinsdagavond 30 augustus 2011 een vijftiental Ichthianen richting Leiden om de boel eens recht te zetten.

Na veel gezoek naar de verblijfplaats van de Panoplieten (ze hadden introweek) bleken we ze niet te kunnen vinden. Maar wanneer de nood het hoogst is, is de redding nabij, en deze redding vonden wij door middel van het binnendringen van het huis van mevrouw de adiutor. Hierbij moesten we helaas de praeses van de introcie even klem zetten. Toen mevrouw de adiutor niet thuis bleek te zijn, hebben we het huis doorgespit (in alle orde overigens!) in een zoektocht naar een lint, vaandel, of iets dergelijks. Helaas moeten we u teleurstellen, want dat vonden we niet. Als u de actie van vorig jaar in herinnering roept, toen we met borden, bestek en toiletartikelen naar buiten liepen, dan hebben we het nu best netjes gedaan. In dezelfde geest handelend zijn we dit keer namelijk met het halve archief naar buiten gelopen! En ik kan u verzekeren dat dat ook een erg mooi gezicht was. Naast deze mappen is er ook nog een prachtige das van het afgrijselijke Panoplia buitgemaakt.

De volgende dag zijn de gebraste spullen van beide disputen onderling geruild en was de orde weer teruggekeerd. In alle amicaliteit heeft de week daarna een verzoeningsborrel plaatsgevonden.

Samenvattend was het een prachtige avond, waarin elke rondfietsende vrouw met een rok aan voor Panopliet werd aangezien, we een stevig Ichthiaans stempel op de eerstejaarsdagen van Panoplia hebben gedrukt en we de eer van het grootsche Ichthus hebben verdedigd!

Ichthus hoogh!

Datum: augustus 2011

————————————————————————————————————————————————————————————–

De meisjes tegen de Vrouwen

Ontpareld en in spijkerbroek liepen de lintenmeisjes binnen de kaders van ons dispuut. Dit om zo min mogelijk op te vallen. Het huis van Mevrouw de assessor werd binnengevallen en haar kamer omgekeerd om haar lint te vinden. Zeer dicht waren ze bij het vuur, maar leken immuun voor deze zintuiglijke ervaring, waardoor ze niet doorhadden dat hun handen boven het lint zweefde. Zonder winst verlieten ze het huis en zochten hun vertier in de winkels van de Bennekomse dorpskern.

Moe geshopt wilden de lintenmeisjes weer terug naar hun geplamuurde dispuut en betraden treinstation Ede-Wageningen. Hier werden ze vriendelijk opgevangen door een aantal vrouwen van ons dispuut die hen in een auto vervoerde naar de dispuutskerker. Bibberend van angst en kou vertoefde ze hier enige tijd. Onderwijl had meneer de Praeses contact met de praeses van Panoplia. De eis waren 150 pannenkoeken, zodat wij de volgende dag onze traditiegetrouwe pannenkoekenmaaltijd konden hebben. De meisjes werden ook aan het werk gezet en onderwijl beloofde hun bestuur zo spoedig mogelijk de kant op te komen van het groeiend bloeiend oosten. Na een lange tijd wachten kwamen ze aan. Met koppige trots naderde ze ons gezelschap en overhandigden ons de zeer begeerde pannenkoeken. Met veel moeite stamelde de praeses van Panoplia een karig aantal lovende woorden over ons dispuut en bood ons een amicitia dronk aan.  De echte verzoening hoopt binnenkort plaats te vinden.

Tja, Panoplieten, we herkennen jullie uit duizenden en onze vrouwen zijn niet angstig om het gevecht aan te vangen. Dei Gratia verlamd niet door aanvallen, maar slaat dapper en doelgericht terug….

Wederom Dei Gratia Hoogh.

Data: april-mei 2011.

————————————————————————————————————————————————————————————–

“Strijd is de vader van alles.”
                                     -Heraclitus-

           “De ware overwinning is die welke men behaalt zonder bloedvergieten.”
                                                                                                                -Pittakos-

Amicae et amici,

Onlangs ontstond er grote opschudding onder leden van de disputen Sola Scriptura en Dei Gratia. Er werd op uiterst sluwe wijze binnengedrongen in dispuutshuizen waar enkele indringers de hele boel overhoop haalden. De strijdbare helden van QV op oorlogspad!

Aangekomen in Traiectum, kozen de Nijmegenaren ervoor om op listige wijze hun doel te bereiken. Immers, de ware overwinning wordt behaald zonder bloedvergieten. Door middel van een krijgslist die het zeker waard is om in één adem genoemd te worden met het Paard van Troje konden de krijgers zicht toegang tot een bestuursfort verschaffen. Aangezien er geen stamoudsten/bestuursleden aanwezig waren besloten de dappere helden het huis binnen te vallen en met bezemen te keren op zoek naar bestuursattributen. Een hevige strijd brandde los tussen de Nijmeegse helden en de inheemse stamleden, die uiterst bang en verschrikt waren voor deze woest uitziende geweldenaars. Aangezien het volgens ongeschreven oorlogsregels verboden is om vijanden te scalperen, begaven de strijders zich na enige tijd weer richting hun paarden, hun vijanden in totale verwarring en ontreddering achterlatend. De krijgers waren echter nog niet moe gestreden. In volle galop ging het nu naar Berinckheim (Bennekom. Hier oogsten de Nijmeegse kampvechters eveneens een daverend succes. Er kon van hieruit een prachtig bestuurslint meegenomen worden naar het Nijmeegse. Ook bij Dei Gratia grote ontzetting, angst en bevreesdheid voor deze onoverwinnelijk-schijnende krijgsmannen. Diverse tegenacties tegen deze oppermachtige QV-stam zijn op niets uitgelopen. In de verre omtrek zal deze oorlogsgeschiedenis niet snel vergeten worden en het oorlogsverhaal zal vertelt worden aan kinderen en kindskinderen. Nog vele eeuwen zal er in koude winters rond warme haardvuren met ontzag en respect gesproken en gedacht worden aan deze geduchte Nijmeegse strijders!

Met amicale groet,

Zij die overwonnen!

————————————————————————————————————————————————————————————–

Er verscheen een mailtje in de mailbox van de leden van Dei Gratia. Er is een poging gedaan door Quo Vadis om mevrouw de Assessor te ontvoeren. Ze hadden haar bijna te pakken, maar tactisch als ze is, heeft ze weten te ontsnappen. Ze hebben toen maar een onderdeeltje van haar meegenomen, haar bestuurslint. Kreten van lof werden naar mevrouw de Assessor gezonden en overal kloken meelevenden uitspraken, gericht op QV. Wat sneu voor hen om zo dicht bij het vuur te zijn en dan alleen maar een kooltje mee te kunnen nemen.

Drie dagen duurde de tegenaanval op zuster dispuut Quo Vadis. De eerste twee dagen stonden in het teken van het vergaren van informatie over Nijmegen en de leden van QV. Hierbij kwamen we direct en indirect in contact met leden QV. Deze dagen waren zeer waardevol en een goed bruikbare basis.

Een delegatie van ons dispuut vertrok op 20 april naar de Waalstad en belegerde het huis van meneer de abactis. Zijn huisgenoot werd beroofd van de huissleutel en het huis werd geplunderd. De beloning was het archief van Quo Vadis. Overwinningskreten klonken en de reis naar het overwinnende dispuut werd aangevangen. Dit met in het achterhoofd de Dies Natalis van Quo Vadis. Het presentieboek en de overige archiefstukken moesten ze snel  terug hebben, wilden ze met een gerust hart hun Dies willen vieren. Een reactie kwam dan ook snel. De verzoeningsborrel had plaats in Nijmegen en QV werd weer met DG verzoend.

Dei Gratia is door deze actie gebleken een dispuut met veel geduld. We pakken iets goed en grondig aan en doen geen half werk.  We laten ons niet afschepen door tegenslag en gaan door tot de strijd is gewonnen. Quo Vadis bedankt voor de eer die we op u mochten behalen!

Dei Gratia Hoogh!!